Medicijnen

Vandaag is het dan weer zover, ik moet weer mijn medicijnen ophogen, zodat ik over 6 weken helemaal over ben op deze “nieuwe” medicijnen. Mijn “oude” gaan dan langzamerhand naar beneden. Weer 3 maanden niet autorijden, weer afwachten of dit lukt. En ik doe dit alleen maar omdat ik weer eens een gigantische bijwerking had van die “oude”. Ik hou ruim 15 kilo vocht vast en daar heb ik natuurlijk heel veel last van. Zo gaat dit al sinds ik epilepsie heb, ik schijn moeilijk instelbaar te zijn op mijn medicatie en ik heb van de medicijnen hele ongemakkelijke bijwerkingen. Uitslag, heel veel aankomen en dan praat ik echt over zo’n 30 kilo, vocht vasthouden en de allerergste: Geheugenverlies, maar zo erg dat er bij mijn test uitkwam dat ik tegen dementie aanzat! Over bijwerkingen van medicijnen kan ik een hoop vertellen, soms denk ik wel eens: Kan ik niet beter de aanvallen hebben in plaats van de medicijnen. Maar wanneer ik zonder medicijnen zit en dat hebben ze gedaan in verband met een onderzoek dan krijg ik de ene aanval na de andere. Ik heb ze dus helaas nodig. Vandaag moet ik dus weer ophogen om ergens naar toe te werken en hopen dat het nu eens een keer goed uitpakt. Kijk ik ben hier aan gewend geraakt, maar ik merk dat het voor mijn man best pittig is geworden. Hij wordt er tenslotte ook mee geconfronteerd. Steeds weer niet autorijden en dus een beroep op hem doen. We gaan geregeld naar de epilepsiekliniek, en dan gaat hij altijd mee. Plus hij ziet wat het allemaal met mij doet en dat gaat hem ook aan het hart. We hebben onze weg erin gevonden hoor, we weten niet beter. Het slijt erin, maar het is toch heel wat.

Auteur: epilepsie.blog

Ik ben Bianca, heb een mooi gezin en heb epilepsie. De ziekte heeft een grote invloed op ons leven. Toch probeer ik mijn leven zo “normaal” mogelijk te leiden. Ik kan niet werken door de gevolgen van deze ziekte, maar houd me bezig met mijn gezin en mijn dieren. Ik ben gek op paarden en rijd daarom paard. Van onze honden geniet ik volop, daar heb ik heel veel geluk mee. Wanneer ik moe ben rusten ze lekker met me mee uit! Top toch? Mijn man is de beste man die je je maar kan voorstellen: daar kan ik altijd op vertrouwen. Bij aanvallen, moeheid, bijwerkingen, neerslachtigheid, medicijnenwissel, noem het maar op, hij is er altijd voor me. Zelfs tijdens onze onenigheden, dan zet hij zijn gevoelens opzij en vangt mij toch op. Dat is knap, ik weet niet of ik dat zou kunnen. Toch mis ik mijn sociale leven ontzettend. Doordat ik zo vroeg in mijn leven mijn baan ben kwijtgeraakt door deze ziekte loop je een hoop mis. Het beperkt je. Ik wil zo graag weer uit dat isolement, maar weet niet zo goed hoe. Mijn zoon woont al enkele jaren niet meer thuis. Hij woont en werkt in Amsterdam. Is daar gelukkig met zijn vriendin, maar ik had ze het liefst vlakbij gehad. Daar ben ik tenslotte moeder voor ☺️. Nu kan ik niet even vlug naar ze toe. Ik heb ook een hoop vrienden, maar zij werken. Logisch. Ik zou mijn dagen graag anders zien. Dat komt wel, ik weet het zeker.......🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s