Ongeduld

Kijk ik heb nu natuurlijk jaren epilepsie met alle ongemakken, maar zoals ik al vertelde daar leer je mee leven. Ik vind de omschakeling van medicijnen bij mij tot nog toe het vervelendste. Dat komt waarschijnlijk omdat het eigenlijk nooit soepel verloopt. Ik moet dan weer switchen en afwachten hoe en of dat werkt. Dat is heel frustrerend. Daar komt dan bij dat ik heel ongeduldig ben. Nu ook weer: ik hou ontzettend veel vocht vast, zo’n 15 tot 20 kilo en dat doet echt pijn. Mijn knieën vooral. Ook geestelijk word je daar niet gelukkig van. Ik wil daar vanaf en liefst gisteren, maar voor zo’n omschakeling staat 6 weken. Ik snap wel dat 6 weken niet zo lang is, maar vocht ben je niet zomaar kwijt, dat duurt wel even. De medicijnen die dit veroorzaakte had ik al tweeëneenhalf jaar en dat ging goed. Alleen dat vocht niet. Van alles hebben ze uitgezocht: naar de internist, cardioloog en gynacoloog geweest, maar uiteindelijk bleek het toch het medicijn tegen de epilepsie te zijn. En dan moet je een keuze gaan maken. Die heb ik nu gemaakt en nu wil ik dus die eerste kilo’s eraf zien gaan. Maar eerst ga je het nieuwe medicijn opbouwen. Pas vanaf afgelopen vrijdag ging 1 pilletje van mijn oude medicijn eraf en nu wil ik dus al resultaat. Ergens weet ik wel dat zoiets niet gaat, maar please: een half kilootje dan, zodat ik weet dat het werkt. Ik loop hier al zolang mee. Het opbouwen van het nieuwe medicijn gaat ook niet van een leien dakje moet ik zeggen. Ik heb dagen nodig om te wennen. Duizelig, raar in mijn hoofd en heel erg moe. Dit duurt dagen en tegen de tijd dat ik gewend ben komt die vrijdag er weer aan en gaat de dosering weer omhoog. Toch doe ik dit ergens voor. Duimen jullie voor me? Groetjes Bianca.

Auteur: epilepsie.blog

Ik ben Bianca, heb een mooi gezin en heb epilepsie. De ziekte heeft een grote invloed op ons leven. Toch probeer ik mijn leven zo “normaal” mogelijk te leiden. Ik kan niet werken door de gevolgen van deze ziekte, maar houd me bezig met mijn gezin en mijn dieren. Ik ben gek op paarden en rijd daarom paard. Van onze honden geniet ik volop, daar heb ik heel veel geluk mee. Wanneer ik moe ben rusten ze lekker met me mee uit! Top toch? Mijn man is de beste man die je je maar kan voorstellen: daar kan ik altijd op vertrouwen. Bij aanvallen, moeheid, bijwerkingen, neerslachtigheid, medicijnenwissel, noem het maar op, hij is er altijd voor me. Zelfs tijdens onze onenigheden, dan zet hij zijn gevoelens opzij en vangt mij toch op. Dat is knap, ik weet niet of ik dat zou kunnen. Toch mis ik mijn sociale leven ontzettend. Doordat ik zo vroeg in mijn leven mijn baan ben kwijtgeraakt door deze ziekte loop je een hoop mis. Het beperkt je. Ik wil zo graag weer uit dat isolement, maar weet niet zo goed hoe. Mijn zoon woont al enkele jaren niet meer thuis. Hij woont en werkt in Amsterdam. Is daar gelukkig met zijn vriendin, maar ik had ze het liefst vlakbij gehad. Daar ben ik tenslotte moeder voor ☺️. Nu kan ik niet even vlug naar ze toe. Ik heb ook een hoop vrienden, maar zij werken. Logisch. Ik zou mijn dagen graag anders zien. Dat komt wel, ik weet het zeker.......🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s