In de prak, niet uit de prak.

Het is augustus 1997, we hebben een prachtige zoon van viereneenhalf jaar en een mooi nieuwbouwhuis. Door een aantal nare privé-omstandigheden heb ik veel stress. Dat betekent: veel aanvallen in de vroege ochtend. Ik vind gelukkig mijn ontspanning in mijn baan en mijn sport. Ik werk als logistiek management-assistente in een ziekenhuis en heb het daar ontzettend naar mijn zin. Ook in mijn sport, mijn passie vind ik mijn rust. Paarden zijn mijn lust en mijn leven. Totdat het op die nare dag in augustus vreselijk misgaat. Ik krijg een vreselijk auto-ongeluk op weg naar mijn verzorgpaard. Mijn auto raakt op de andere weghelft. Wonder boven wonder raakt er niemand gewond en met mij loopt het ook goed af. Met onze auto niet, die is total los. Ikzelf ben altijd bang geweest dat dit door een aanval kwam, maar dit is nooit bewezen. Ik heb toen ook 11 jaar lang geen auto meer gereden. Mijn angst was te groot. Aangezien wij een eind van mijn werk en van “mijn hobby” afwonen, besluiten we te verhuizen. Mijn soorten aanvallen zijn blijkbaar aan het veranderen. Ik krijg dus weer andere medicijnen. Na het een en ander te hebben geprobeerd krijg ik een van de nieuwste medicijnen op dat moment. Mijn gewicht vliegt met kilo’s naar beneden. Ik was alleen doodmoe, maar we hadden een oud huis gekocht en daar moest veel aan gebeuren. Wie dacht er nu aan de medicijnen, verbouwen kost nu eenmaal energie. Ik wilde ook niet inzien dat ik ziek was, dit wist bijna niemand. Ik zou de komende 18 jaar ongeveer nog op deze medicijnen blijven staan. Hierdoor veranderde ik langzaam in een, zo noem ik het zelf, zombie. Ik zat totaal opgesloten in mijn hoofd, mijn geheugen ging steeds harder achteruit, ik kwam niet meer op woorden, ik was totaal niet meer de persoon die ik vroeger was. Nu zat ik dus echt in de prak! Ik wilde hieruit, ik wilde uit mijn hoofd. Gelukkig heeft mijn man me geholpen. We ruimen nog steeds de rotzooi hiervan op, daarvoor ben ik hem zeer dankbaar. Groetjes Bianca.

Auteur: epilepsie.blog

Ik ben Bianca, heb een mooi gezin en heb epilepsie. De ziekte heeft een grote invloed op ons leven. Toch probeer ik mijn leven zo “normaal” mogelijk te leiden. Ik kan niet werken door de gevolgen van deze ziekte, maar houd me bezig met mijn gezin en mijn dieren. Ik ben gek op paarden en rijd daarom paard. Van onze honden geniet ik volop, daar heb ik heel veel geluk mee. Wanneer ik moe ben rusten ze lekker met me mee uit! Top toch? Mijn man is de beste man die je je maar kan voorstellen: daar kan ik altijd op vertrouwen. Bij aanvallen, moeheid, bijwerkingen, neerslachtigheid, medicijnenwissel, noem het maar op, hij is er altijd voor me. Zelfs tijdens onze onenigheden, dan zet hij zijn gevoelens opzij en vangt mij toch op. Dat is knap, ik weet niet of ik dat zou kunnen. Toch mis ik mijn sociale leven ontzettend. Doordat ik zo vroeg in mijn leven mijn baan ben kwijtgeraakt door deze ziekte loop je een hoop mis. Het beperkt je. Ik wil zo graag weer uit dat isolement, maar weet niet zo goed hoe. Mijn zoon woont al enkele jaren niet meer thuis. Hij woont en werkt in Amsterdam. Is daar gelukkig met zijn vriendin, maar ik had ze het liefst vlakbij gehad. Daar ben ik tenslotte moeder voor ☺️. Nu kan ik niet even vlug naar ze toe. Ik heb ook een hoop vrienden, maar zij werken. Logisch. Ik zou mijn dagen graag anders zien. Dat komt wel, ik weet het zeker.......🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s