Geheugen Desinteresse

CC4DF3BC-EAD3-4AAE-A6E6-9C6003DCBA4F

Dit is een moeilijk onderwerp merk ik. De andere vlogen uit mijn vingers. Zaten als het ware al in mijn hoofd. Niet omdat deze nu met mijn geheugen te maken heeft, maar ik vind het gewoon een moeilijk onderwerp. Wanneer ik een blog begin schrijf ik voor mezelf een aantal punten op waarover ik wil vertellen. Hierover had ik de meeste punten, daar schrok ik van. De titel is misschien al raar, maar die ga ik uitleggen. Ik schaam mezelf namelijk voor mijn slechte geheugen. Ik onthoud vaak geen namen, geen gezichten, namen bij gezichten en andersom, ik haal verhalen die mensen mij vertellen door elkaar, ik ben een ramp in de weg vinden en kom vaak niet op woorden. Soms is dit heus wel grappig, dat vind ik ook, maar je snapt wel dat dit vaak voor mij een hoop schaamte en ergernis oplevert. Op dit moment gaat het weer even wat minder vanwege die wissel, maar het ging alweer jaren, tweeëneenhalf jaar, goed. Ik moet graven in mijn brein voor verhalen en dan nog komen ze er verkeerd uit. Mensen zitten mij wel eens aan te kijken of ik rijp ben voor het gesticht. Dat is mijn eigen schuld, ik ben degene die nooit verteld heeft dat ik epilepsie heb. En wanneer je mij een verhaal verteld hebt en ik vraag er niet meer naar, dan is dat echt geen desinteresse, ik ben het vergeten. Daar mag je me heus op aanspreken. Graag zelfs. Wanneer ik je dan Bettina in plaats van Tina noem, lach er dan maar om. Ik kan er niks aan doen. 😀 En als er een vreemde ineens naar je zwaait, grote kans dat ik het dan ben, zwaai maar terug, dat vergeet ik toch weer! Groetjes Bianca.

Auteur: epilepsie.blog

Ik ben Bianca, heb een mooi gezin en heb epilepsie. De ziekte heeft een grote invloed op ons leven. Toch probeer ik mijn leven zo “normaal” mogelijk te leiden. Ik kan niet werken door de gevolgen van deze ziekte, maar houd me bezig met mijn gezin en mijn dieren. Ik ben gek op paarden en rijd daarom paard. Van onze honden geniet ik volop, daar heb ik heel veel geluk mee. Wanneer ik moe ben rusten ze lekker met me mee uit! Top toch? Mijn man is de beste man die je je maar kan voorstellen: daar kan ik altijd op vertrouwen. Bij aanvallen, moeheid, bijwerkingen, neerslachtigheid, medicijnenwissel, noem het maar op, hij is er altijd voor me. Zelfs tijdens onze onenigheden, dan zet hij zijn gevoelens opzij en vangt mij toch op. Dat is knap, ik weet niet of ik dat zou kunnen. Toch mis ik mijn sociale leven ontzettend. Doordat ik zo vroeg in mijn leven mijn baan ben kwijtgeraakt door deze ziekte loop je een hoop mis. Het beperkt je. Ik wil zo graag weer uit dat isolement, maar weet niet zo goed hoe. Mijn zoon woont al enkele jaren niet meer thuis. Hij woont en werkt in Amsterdam. Is daar gelukkig met zijn vriendin, maar ik had ze het liefst vlakbij gehad. Daar ben ik tenslotte moeder voor ☺️. Nu kan ik niet even vlug naar ze toe. Ik heb ook een hoop vrienden, maar zij werken. Logisch. Ik zou mijn dagen graag anders zien. Dat komt wel, ik weet het zeker.......🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s