Planning

In mijn ogen heeft iedereen best een georganiseerd leventje: Je slaapt, je staat op, je ontbijt, doucht, poetst je tanden enz., je gaat naar je werk, komt thuis, eet, kijkt televisie en je gaat weer naar bed. Dit in grove lijnen natuurlijk, maar zo’n beeld heb ik ervan. Mijn leven gaat pietsie anders! Dit geldt natuurlijk niet alleen voor mij, maar dit is nu eenmaal mijn blog, dus wil ik graag laten zien hoe het gaat bij mij, een persoon met epilepsie. Door mijn medicatie is er al geen vast ochtendritueel. Het gaat de ene keer beter als de andere keer. Ik heb het dan niet eens over de medicatie in het verleden, want toen kon ik mijn bed niet uitkomen. Ik heb geen werk, vanwege mijn ziekte, dus ik heb geen haast, geen doel. Geen vaste planning! Ik geef toe: voor een werkgever is het niet handig om met iemand zoals mij te moeten werken, vooral door eventuele aanvallen, maar ook door hoe ik me voel van de medicatie. Het loopt thuis al vaak in de soep om 101 redenen. Je leert er mee leven, echt. Waar ik persoonlijk veel moeite mee heb is het vragen om hulp en het aanvaarden van hulp. Ik wil niemands planning in de war schoppen met mijn hulpvraag. Op deze manier wil ik een stukje onafhankelijkheid bewaren, maar dat is in mijn situatie haast onmogelijk. Ik heb er een isolement mee gekweekt en dat is voor niemand goed!! Nu moet ik hier weer uit zien te komen door onder andere voor mezelf op te komen, vragen en aanvaarden. Ik kom voor mezelf op door te erkennen, vragen ben ik gaan doen, vind het moeilijk, maar de eerste stap is gemaakt. Aanvaarden doe ik ook al en ik merk dat het allemaal best meevalt. Ik zie weer vaker mensen en dat voelt fijn. Al mis ik mijn gesprekjes met mijn honden wel 😉. Groetjes Bianca.

Auteur: epilepsie.blog

Ik ben Bianca, heb een mooi gezin en heb epilepsie. De ziekte heeft een grote invloed op ons leven. Toch probeer ik mijn leven zo “normaal” mogelijk te leiden. Ik kan niet werken door de gevolgen van deze ziekte, maar houd me bezig met mijn gezin en mijn dieren. Ik ben gek op paarden en rijd daarom paard. Van onze honden geniet ik volop, daar heb ik heel veel geluk mee. Wanneer ik moe ben rusten ze lekker met me mee uit! Top toch? Mijn man is de beste man die je je maar kan voorstellen: daar kan ik altijd op vertrouwen. Bij aanvallen, moeheid, bijwerkingen, neerslachtigheid, medicijnenwissel, noem het maar op, hij is er altijd voor me. Zelfs tijdens onze onenigheden, dan zet hij zijn gevoelens opzij en vangt mij toch op. Dat is knap, ik weet niet of ik dat zou kunnen. Toch mis ik mijn sociale leven ontzettend. Doordat ik zo vroeg in mijn leven mijn baan ben kwijtgeraakt door deze ziekte loop je een hoop mis. Het beperkt je. Ik wil zo graag weer uit dat isolement, maar weet niet zo goed hoe. Mijn zoon woont al enkele jaren niet meer thuis. Hij woont en werkt in Amsterdam. Is daar gelukkig met zijn vriendin, maar ik had ze het liefst vlakbij gehad. Daar ben ik tenslotte moeder voor ☺️. Nu kan ik niet even vlug naar ze toe. Ik heb ook een hoop vrienden, maar zij werken. Logisch. Ik zou mijn dagen graag anders zien. Dat komt wel, ik weet het zeker.......🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s