O贸贸hh help, ik lijk wel gek!!

B6F82DF8-834A-4BA0-89D8-713C5DAF435A

Zoals met die 鈥渧ervanger鈥 was besproken zou ik 茅茅n keer per dag die briviact in de ochtend nemen. Nou, nou, nou, wat voelde ik mezelf weer ellendig! Mijn gedachten gingen alle kanten op. Dat blijft dan maar door gaan. Ik kon niet meer slapen en slaap is met mijn ziekte ontzettend belangrijk! Dat ging ik natuurlijk merken en ik niet alleen. Mensen die veel voor mij betekenen ga ik dan 鈥渓astigvallen鈥. Ik wil niemand tot last zijn, maar dat doe ik dan juist wel. Sommige dingen weet ik nog tot in detail, andere dingen kan ik me amper herinneren. Nu is het zo dat ik op sommige momenten natuurlijk alleen ben. Wat ik dan heb gedaan in huis is best eng, al moet ik zeggen dat met mijn epilepsie eigenlijk alles op de automatische piloot gaat. Dus gaan we er maar vanuit dat ik geen idiote dingen uithaal. Het lastigvallen van dierbaren is alleen voor mij een groot probleem. Omdat ik op een gegeven moment had bedacht dat alle medicijnen slecht voor mij zijn, was ik er radicaal mee gestopt. Zonder begeleiding. Dat is natuurlijk ontzettend dom. Ik ben geen arts. Maar dat soort dingen doe ik dus….. En dat is dus wel gevaarlijk. Psychotisch?? Hmm, weet ik niet. Denk het niet. Denk namelijk dat ik epileptische aanvallen heb op zo鈥檔 moment. Ik weet dat ik hiermee terugkom op mijn uitspraak van de vorige keer, maar ik ben niet psychotisch. Ik heb epilepsie en dat is iets heel anders! Er is een kortsluiting in mijn hersenen, dat heb ik de ene keer wel en gelukkig vaak ook niet!!!
Conclusie: Ik ben niet gek. Ik lijk het alleen af en toe, maar dat hoort bij mij 馃か. Groetjes, Bianca.

Auteur: epilepsie.blog

Ik ben Bianca, heb een mooi gezin en heb epilepsie. De ziekte heeft een grote invloed op ons leven. Toch probeer ik mijn leven zo 鈥渘ormaal鈥 mogelijk te leiden. Ik kan niet werken door de gevolgen van deze ziekte, maar houd me bezig met mijn gezin en mijn dieren. Ik ben gek op paarden en rijd daarom paard. Van onze honden geniet ik volop, daar heb ik heel veel geluk mee. Wanneer ik moe ben rusten ze lekker met me mee uit! Top toch? Mijn man is de beste man die je je maar kan voorstellen: daar kan ik altijd op vertrouwen. Bij aanvallen, moeheid, bijwerkingen, neerslachtigheid, medicijnenwissel, noem het maar op, hij is er altijd voor me. Zelfs tijdens onze onenigheden, dan zet hij zijn gevoelens opzij en vangt mij toch op. Dat is knap, ik weet niet of ik dat zou kunnen. Toch mis ik mijn sociale leven ontzettend. Doordat ik zo vroeg in mijn leven mijn baan ben kwijtgeraakt door deze ziekte loop je een hoop mis. Het beperkt je. Ik wil zo graag weer uit dat isolement, maar weet niet zo goed hoe. Mijn zoon woont al enkele jaren niet meer thuis. Hij woont en werkt in Amsterdam. Is daar gelukkig met zijn vriendin, maar ik had ze het liefst vlakbij gehad. Daar ben ik tenslotte moeder voor 鈽猴笍. Nu kan ik niet even vlug naar ze toe. Ik heb ook een hoop vrienden, maar zij werken. Logisch. Ik zou mijn dagen graag anders zien. Dat komt wel, ik weet het zeker.......馃檪

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s