Eten als recept

Na lang wikken en wegen had ik besloten om het ketogeen dieet te gaan proberen als medicijn tegen epilepsie. Het lange wikken en wegen kwam vooral omdat ik geen dieet wil volgen. Omdat ik al 34 jaar met deze ziekte leef en de gevolgen, wilde ik niet ook nog eens aan mijn eten gaan sleutelen. Ik ben van nature geen dik persoon. Bij mij zijn het altijd de bijwerkingen van de medicijnen geweest. Toch is dit dieet anders; het helpt tegen epilepsie en je kunt er veel van afvallen. Er zitten natuurlijk ook nadelen aan; je cholesterol kan omhoog gaan en je bloeddruk. Je eet namelijk veel vet.

Courgette soep met slagroom in de maak.

Je lichaam gaat hierdoor in ketose en dat werkt dan weer tegen de epilepsie. Heel kort door de bocht overigens. Ik moest hiervoor allerlei testen ondergaan en wat bleek: mijn cholesterol en bloeddruk zijn te hoog, ik mag hiermee niet starten. achteraf best logisch, want zoveel ik bijgekomen ben is ook niet gezond!! Door de bloedtesten zijn er nog andere dingen aan het licht gekomen, dus dit heeft nog iets “goeds” gebracht. Niet goed natuurlijk, maar wel iets wat meer duidelijkheid schept. Nu moet ik de tweede ronde uitslagen afwachten, voor de zekerheid. Dan ga ik hoogstwaarschijnlijk naar een endocrinoloog. Toch mijn hormonen weer, dat blijft centraal in mijn verhaal.

Groetjes Bianca 💕

Auteur: epilepsie.blog

Ik ben Bianca, heb een mooi gezin en heb epilepsie. De ziekte heeft een grote invloed op ons leven. Toch probeer ik mijn leven zo “normaal” mogelijk te leiden. Ik kan niet werken door de gevolgen van deze ziekte, maar houd me bezig met mijn gezin en mijn dieren. Ik ben gek op paarden en rijd daarom paard. Van onze honden geniet ik volop, daar heb ik heel veel geluk mee. Wanneer ik moe ben rusten ze lekker met me mee uit! Top toch? Mijn man is de beste man die je je maar kan voorstellen: daar kan ik altijd op vertrouwen. Bij aanvallen, moeheid, bijwerkingen, neerslachtigheid, medicijnenwissel, noem het maar op, hij is er altijd voor me. Zelfs tijdens onze onenigheden, dan zet hij zijn gevoelens opzij en vangt mij toch op. Dat is knap, ik weet niet of ik dat zou kunnen. Toch mis ik mijn sociale leven ontzettend. Doordat ik zo vroeg in mijn leven mijn baan ben kwijtgeraakt door deze ziekte loop je een hoop mis. Het beperkt je. Ik wil zo graag weer uit dat isolement, maar weet niet zo goed hoe. Mijn zoon woont al enkele jaren niet meer thuis. Hij woont en werkt in Amsterdam. Is daar gelukkig met zijn vriendin, maar ik had ze het liefst vlakbij gehad. Daar ben ik tenslotte moeder voor ☺️. Nu kan ik niet even vlug naar ze toe. Ik heb ook een hoop vrienden, maar zij werken. Logisch. Ik zou mijn dagen graag anders zien. Dat komt wel, ik weet het zeker.......🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s